61ولى ثابت شده است كه خداى متعال پيامبرش را از برخى علوم غيبى آگاه كرده است.
( عٰالِمُ الْغَيْبِ فَلاٰ يُظْهِرُ عَلىٰ غَيْبِهِ أَحَداً (26)
إِلاّٰ مَنِ ارْتَضىٰ مِنْ رَسُولٍ ) (جن: 26 و 27)
داناى غيب كسى را بر غيب خود آگاه نمىكند، مگر رسولانى كه آنان را برگزيده است.
يكى ديگر از اين صفات «هدايت» است كه به خدا اختصاص دارد. خداى متعال مىفرمايد:
( إِنَّكَ لاٰ تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَ لٰكِنَّ اللّٰهَ يَهْدِي مَنْ يَشٰاءُ ) (قصص: 56)
تو نمىتوانى كسى را كه دوست دارى هدايت كنى؛ ولى خداوند هر كس را بخواهد، هدايت مىكند.
بر اساس آيهاى ديگر، پيامبر نيز در اين امر سهمى دارد. خداى متعال مىفرمايد: ( وَ إِنَّكَ لَتَهْدِي إِلىٰ صِرٰاطٍ مُسْتَقِيمٍ )؛ «تو مسلماً به سوى راه راست هدايت مىكنى». (شورى: 52)
روشن است كه هدايت در آيه نخست، با هدايت دوم تفاوت دارد و تمام عقلا و مؤمنانى كه ميان مقام آفريدگار و آفريده، فرق مىنهند، اين تفاوت را مىفهمند. اگر اين فهم عقلا نبود، لازم مىآمد كه خداوند يادآور شود: تو فقط از طريق راهنمايى هدايت مىكنى يا بفرمايد: تو نيز هدايت مىكنى و هدايت تو با هدايت ما فرق دارد.