60محشور شدن را ندارد. چه بسيارند امورى كه آنها را از حقوق و ويژگى‌هاى حضرت حق سبحانه و تعالى مى‌دانيم؛ درحالى‌كه خداى متعال آنها را به پيامبر صلى الله عليه [و آله] و سلم خود و ديگران عنايت كرده است.

در چنين حالتى، وصف پيامبر به آن صفات، بدين معنا نيست كه او را تا مقام خدايى بالا برده‌ايم، يا شريك خدا دانسته‌ايم.

از جمله اين امور «شفاعت» است. مى‌دانيم كه شفاعت از آن خداست و خدا فرموده است: ( قُلْ لِلّٰهِ الشَّفٰاعَةُ )؛ «بگو شفاعت تنها از آن خداست». (زمر: 44)

اما همين شفاعت، به اذن خدا براى پيامبر و ديگر شفيعان هم ثابت است. در حديث شريف آمده است: «

اوتيت الشفاعة »؛ «به من مقام شفاعت عنايت شده است» و نيز: «

أنا أول شافع و مشفع» ؛ «من نخستين كسى هستم كه شفاعت مى‌كنم و شفاعت من پذيرفته است».

يكى ديگر از اين امور «علم غيب» است كه به خداى سبحان اختصاص دارد:

( قُلْ لاٰ يَعْلَمُ مَنْ فِي السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضِ الْغَيْبَ إِلاَّ اللّٰهُ ) (نمل: 65)

بگو كسانى كه در آسمان‌ها و زمين هستند، غيب نمى‌دانند، جز خدا.