59(كهف: 110)
بگو من فقط بشرى هستم مثل شما؛ امتيازم اين است كه بر من وحى مىشود و معبود شما يگانه است.
عدم تنافي امور مشترك با تنزيه حق تعالي
بسيارى از مردم، در فهم امورى كه بين دو مقام ياد شده (مقام خالق و مقام مخلوق) مشترك است، به خطا مىروند و گمان مىكنند كه نسبت دادن اين امور به مخلوق، شرك به خداست؛ مانند شمارى از خصايص نبوى كه برخى از فهم آن عاجزند و آن خصوصيات را با موازين بشرى مىسنجند. از اين رو، به نظر آنان نسبت دادن اين صفات به پيامبر، بسيار گزاف و بالا بردن پيامبر تا مقام خدايى است. اما اين جهل محض است؛ زيرا خداى سبحان به هر كس و هرگونه كه اراده فرمايد، عنايت مىكند و بدين ترتيب برترى او را بر ديگر افراد بشر آشكار مىسازد. اين كار كمترين خللى به ربوبيت و ويژگىهاى خدا وارد نمىكند و اين حقوق و ويژگىها براى خدا آنطور كه شايسته مقام اوست، محفوظ است. وقتى مخلوقى داراى برخى از اين صفات باشد، اين برخوردارى، با مقام مخلوقيت او تناسب دارد؛ بدين معنا كه اين صفات در او محدود است و به اذن و فضل و اراده خدا در او ايجاد شده است، نه به قوت و تدبير مخلوق؛ چرا كه آن مخلوق، موجود ناتوانى است كه به خودى خود توان سود و زيان و مرگ و زندگى و