80خداوند نيز آدميان را براى ايستادگى در برابر وسوسههاى شيطانى به ياد خودش سفارش مىكند:
إِنَّ الَّذِينَ اتَّقَوْا إِذٰا مَسَّهُمْ طٰائِفٌ مِنَ الشَّيْطٰانِ تَذَكَّرُوا فَإِذٰا هُمْ مُبْصِرُونَ (اعراف: 201)
پرهيزگاران هنگامى كه گرفتار وسوسههاى شيطان شوند به ياد خدا ميافتند و بينا ميگردند.
اگر گرد غفلت و بيخبرى بر چهره آدمى ننشيند و هدف خلقتش را از ياد نبرد و همواره به پروردگارش روى كند، به آسانى در دام گناه گرفتار نميشود و همين شرم از حضور خدا، براى پرهيز از گناهان بس است. اگر انسان عاشق خدا باشد و همچون عارفان، او را در بند بند وجود خود بيابد، چيزى جانشين مهر و دوستى او با معشوقش نمىشود. امام على(ع) در دعاى كميل از خداوند ميخواهد: «...
وَ قَلْبي بِحُبّك مُتَيّماً »؛ «و قلبم را از محبتت لبريز كن».
اگر قلب آدمى متوجه الله باشد، تنها به دنبال چيزهايى مىرود كه وى را به سوى خدا رهنمون مىسازند. مرحوم ميرزا جواد آقا ملكى تبريزى، از عارفان بزرگ ميفرمودند: «اگر قلبم را بشكافند، جز محبت خداوند چيزى در آن نمييابند».
گر بشكافند سراپاى من
جز تو نيابند در اعضاى من
ياد خدا، كليد خوبيهاست. خداوند از انسان دور نيست، اما