79قلبى (ذكر حق در باطن) به اين معنا است كه انسان هميشه و در همه حال به ياد پروردگارش باشد و لحظهاى از ياد حضرت دوست غافل نشود. اگر انسان تنها به زبان ذكر بگويد، اما در باطن خود از خدا غافل باشد و پروردگار را ناظر و حاضر نبيند، از چنين ذكرى سودى نميبرد. خداوند از بندگان صالحش مى‌خواهد كه پيوسته به ياد او باشند:

وَ اذْكُرْ رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعاً وَ خِيفَةً وَ دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَ الْآصٰالِ وَ لاٰ تَكُنْ مِنَ الْغٰافِلِينَ (اعراف: 205)

پروردگارت را در دل خود، از روى تضرع و خوف، آهسته و آرام صبحگاهان و شامگاهان ياد كن و از غافلان مباش.

سخن ارزشمند امام صادق(ع) نيز در اين‌باره خواندنى است:

مَن كانَ ذاكِراً لِلّهِ عَلَى الْحَقِيقَةِ فَهُوَ مُطِيعٌ وَ مَن كانَ غافِلاً عَنْهُ فَهُوَ عاصٍ. ¹

كسى كه به حقيقت، به ياد خدا باشد، بندهاى فرمانبر و انسان غافل از خدا، بندهاى گناه‌كار است.

امام محمد باقر(ع) ميفرمايد: «ياد خدا آن است كه انسان، هنگام نزديك شدن به گناه، خدا را ياد كند و همين امر او را از گناه بازدارد». ²