76كه از مغزشان مى‌گذرد، از علم الهى بيرون نيست.

روايتهاى معصومان(عليهم السلام) نيز آدمى را به استوار ساختن اين باور فرامى‌خوانند؛ چنان‌كه در «دعاى يستشير» از پيامبر گرامى اسلام(ص) آمده است: «

أَسمَعَ السّامِعينَ وَ أَبصَرَ النّاظِرينَ »؛ «خداوندى كه شنواترين شنواها و بيناترين بينندگان است».

حضرت امير مؤمنان على(ع) نيز در اين‌باره به پيروانش ميفرمايد:

إتَّقُوا مَعاصِيَ اللهِ في الخَلَواتِ فَإِنَّ الشّاهِدَ هُوَ الحاكِمُ. ¹

از معصيت خدا در پنهان و خلوتگاهها بپرهيزيد؛ زيرا شاهد، همان دادرس است.

ايشان در روايتى ديگر به پيروان خود ميفرمايد: «

ولا تَهتِكُوا أستارَكُم عِندَ مَن يَعلَمُ أسرارَكُم » ²؛ «پرده خويش را نزد خداوندى كه از اسرارتان آگاه است، ندريد».

بر پايه روايتى، كسى نزد امام حسين(ع) رفت و عرض كرد: اى فرزند رسول خدا! من شخصى گنه‌كارم و نمى‌توانم گناهم را ترك كنم، مرا موعظه كن.

امام حسين(ع) به او فرمود: پنج كار را انجام بده و آن‌گاه هر چه مى‌خواهى گناه كن:

1. روزى خدا را مخور و آنچه مى‌خواهى گناه كن؛