140اينان مى‌فرمايد:

إِذا كانَ يَوْمُ الْقِيامَةِ تَقُومُ عُنُقٌ مِنَ النّاسِ فَيَأْتُونَ بابَ الْجَنَّةِ فَيَضْرِبُونَهُ فَيُقالُ لَهُمْ: مَنْ أَنْتُمْ؟ فَيَقُولُونَ: نَحْنُ أَهْلُ الصَّبْرِ فَيُقالُ لَهُمْ: عَلَى ما صَبَرْتُمْ فَيَقُولُونَ كُنّا نَصْبِرُ عَلَى طاعَةِ اللهِ وَ نَصْبِرُ عَنْ مَعاصِي اللهِ فَيَقُولُ اللهُ عَزَّوَجَلَّ: صَدَقُوا أَدْخِلُوهُمُ الْجَنَّةَ وَ هُوَ قَوْلُ اللهِ عَزَّوَجَلَّ:

إِنَّمٰا يُوَفَّى الصّٰابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسٰابٍ (زمر: 10). ¹

زمانى كه قيامت شود، جمعى از مردم برمى‌خيزند و به سوى درِ بهشت مى‌روند و در مى‌زنند. گفته مى‌شود: كيستيد؟ مى‌گويند: اهل صبر. گفته مى‌شود: بر چه صبر كرديد؟ مى‌گويند: بر طاعت خدا و گناهان. خداوند مى‌فرمايد: راست گفتند: آنان را به بهشت درآوريد. [خداوند در قرآن فرموده است]: «همانا صابران، پاداش خود را بدون حساب دريافت مى‌كنند».