115 غَيْبَتِهِ وَ وَفاتِه. ¹

دوست را نمى‌توان دوست ناميد، مگر اينكه او دوست خودش را در سه زمان حفاظت كند: هنگام گرفتارى دوست، در نبود دوست و هنگام مرگ دوست.

رسول گرامى اسلام(ص) به ابن مسعود فرمود:

اى پسر مسعود! هم‌نشينان خودت را نيكان و برادرانت را پرهيزكاران و از دنيا رستگان قرار بده؛ زيرا خداوند در كتابش فرمود: «دوستان در فرداى قيامت بعضى بر بعض ديگر دشمن مى‌شوند، مگر دوستان پرهيزگار». ²

همچنين حديثى از رسول اكرم(ص) در اين‌باره آمده است كه دوستان صادق و پرهيزگار، در دنيا و آخرت كنار دوستان خود هستند:

استكثِروا مِنَ الإخوانِ فَاِنَّ لِكُلِّ مُؤمِنٍ شَفاعَةً يَوْمَ القيامَةِ. ³

بر دوستان مؤمن خود بيفزاييد؛ زيرا براى هر مؤمنى مقام شفاعت در روز قيامت هست.

11. مرگ باورى