173شفاعت از مراحل پايانى آمرزش و بخشش انسان‌هاست كه در قيامت تحقق پيدا مى‌كند. اگر در انسان قابليت و زمينه‌اى باشد، اين امكان وجود دارد كه شفاعت شفاعت كننده‌اى شامل حال انسان شود. شفاعت فقط به اذن خداست. از كسانى كه از سوى خدا در قيامت جهت شفاعت اذن دارند، ملائكه‌اند. شفاعت آن‌ها در حق سعى كنندگان پذيرفته و مقبول است و از اين طريق، ذنوب و معاصى آنان از بين مى‌رود و محو مى‌شود كه: «يَمْحُوا اللّٰهُ مٰا يَشٰاءُ وَ يُثْبِتُ»؛ 1 «خدا هر چه را بخواهد محو يا اثبات مى‌كند». فرشتگان ملكوتى‌اند و سعى كننده، مشابهتى با ملكوتيان پيدا مى‌كنند. اين مشابهت موجب مى‌شود تا شفاعت فرشتگان در حق او مقبول افتد.
3. محبوب خدا
مسعىٰ محبوب‌ترين محدوده‌اى است كه در حج و عمره وجود دارد و از ميان مناسك حج و عمره هيچ كدام به اندازۀ سعى پيش خدا محبوب و عزيز نيست. اين محبوبيت رمز و رازى دارد، خداوند مى‌خواهد بنده‌اش نزد او ذليل باشد و اين ذلت بيش از همه جا در مسعىٰ نمود دارد، چنانكه گردنكشان و جباران تاريخ در اين مكان احساس ذلت مى‌كردند.
امام صادق عليه السلام فرمود:
«مَا مِنْ بُقْعَةٍ أَحَبَّ إِلَى اللَّهِ مِنَ الْمَسْعَى لِأَنَّهُ يُذِلُّ فِيهَا كُلَّ جَبَّارٍ». 2