171كسى كه باطنش پاك شود، درونش نورانى مى‌شود، 1 او مى‌تواند نور ببيند. اين نورها در ابتدا كم سو و محدودند؛ اما رفته رفته قوى شده، وسعت مى‌يابند تا جايى كه سالك مى‌تواند نور آسمان‌ها و زمين را كه همان ملكوت است نظاره كند. اگر كسى به اين نور دسترسى پيدا كند، از شرك خلاصى يافته است و با خلق عالم به صلح مى‌رسد و به يقين مى‌داند كه تمام موجودات ذكر خدا مى‌گويند و تنها او را مى‌پرستند. اين نور، سالك را به تحير واداشته، در درياى نور مستغرق مى‌گرداند. درون سالك صافى گشته، آبگينه‌اى پاك مى‌گردد، در اين حال سعى كننده با باطنى طاهر و با مجاهدات قلبى، مصفا و منور مى‌گردد. امام صادق عليه السلام در حديث مصباح الشريعه به لطيفه‌اى عرفانى اشاره فرمود:
«صَفِّ رُوُحَكَ وَ سِرَّكَ لِلِقاءِ اللّٰهِ تَعالى يَوْمَ تَلْقاهُ بِوُقُوفِكَ عَلَى الصَّفَا وَ كُنْ ذَا مُرُوَّةٍ مِنَ اللّٰهِ بِفَناءِ أَوصافِكَ عِنْدَ الْمَرْوَةِ وَ اسْتَقِمْ عَلَى شُروُطِ حَجِّكَ وَ وَفاءِ عَهْدِكَ الَّذي عٰاهَدْتَ رَبّكَ وَ أَوْجَبْتَهُ لَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ» ؛ 2«با ايستادن بر كوه صفا، روح و درون خود را براى روز ديدار با خداوند تصفيه كن و جلا ده و نزد مروه، صاحب مروت و اوصافى وارسته باش و بر اين شرطهاى حج خود و به عهدى كه با پروردگارت بسته‌اى و بر خود واجب ساخته‌اى، تا روز قيامت وفادار باش و پايدار بمان.»