158را به آسايش و آرامش واقعى نزديك و نزديكتر مىكند. نماز نردبان سلوك به عالم نور، پلكان صعود به بام بهجت و سرور است. قيام در عالم ملكوت از قامت بندگى و رهايى است، نماز دستهاى نياز را به دامن كبريايى حق پيوند مىزند، نماز قد خميده در ركوع را در قيامت راست مىكند، نماز سرهاى به سجده را در آخرت در ميان خلايق عزيز و بزرگ مىكند، تشهد نماز قلب آدمى را به شهود مىرساند، نماز بارش ابر بركات، بر كوير تشنۀ جان آدمى است و نماز ديوانى از عالم وجود است كه هر برگ آن كليد سرّى از اسرار عالم هستى است. خدا بشارت بهشت را در نماز قرار داده است، زنجيرهاى معصيت و اوج بندگى با نماز گره خورده است، نماز پرندۀ جان را از قفس طبيعت مىرهاند و انسان را تا اوج قلۀ هستى به پرواز درمىآورد، نماز قلب را حاضر مىكند، با نماز پيمانۀ جان آدمى با شراب پاك لبريز مىشود، نماز زيباترين زمزمۀ هستى است.
انسان با غرور زنده است، آدمى معمولاً متكبر و خود بزرگ بين است.
اما اين نماز است كه انسان را به سجده مىبرد و قد آدمى را در برابر عظمت كبريايى خدا خم مىكند و با همين ذلت و فرو افتادن، پردههاى غفلت و نسيان را از پيش چشمان آدمى فرو مىاندازد، نماز بتهاى نفسانى را مىشكند، نماز تخريبگر طاغوت درون و نماز تماشاگه راز است، نماز آدمى را در درياى بيكران هستى غرقه مىكند و در جوار رحمت الهى قرار مىدهد، نماز گذرگاه عبور از دنيا به عالم معناست، نماز يك سفر معنوى است و نماز فرصت حضور است.
حضرت امام خمينى قدس سره به حديثى نورانى از امام صادق عليه السلام دربارۀ حضور قلب در نماز اشاره مىكند: