137أَمَانَتِي أَدَّيْتُهَا وَ مِيثَاقِي تَعَاهَدْتُهُ لِيَشْهَدَ لِي عِنْدَكَ بِالْبَلاَغِ». ¹«حجرالاسود، مانند پيمان است و دست كشيدن بر آن مثل بيعت.

آن حضرت هر گاه دست بر آن مى‌كشيد، مى‌گفت: خدايا، اين امانت من است كه ادا كردم و پيمان من است كه بستم، تا نزد تو براى من گواهى دهد كه رساندم.»

همچنين حلبى مى‌گويد به امام صادق عليه السلام عرض كردم: چرا دست كشيدن به حجرالاسود سنت است؟ فرمود:

«آنگاه كه خداوند از فرزندان آدم پيمان گرفت، حجرالاسود را از بهشت فرا خواند و به آن دستور داد، آن هم پيمان را گرفت (و بلعيد). پس حجرالاسود براى هر كه به پيمان وفا كند گواهى به وفا مى‌دهد». ²ايشان در جاى ديگرى با اشاره به همين عهد و پيمان مى‌فرمايد:

«خداى متعال چون از بندگان پيمان گرفت، حجرالاسود را فرمان داد تا آن را برگرفت (و فرو برد). از اين رو گفته مى‌شود: امانت من است كه ادا كردم و پيمان من است كه وفا كردم تا براى من گواهى دهى كه وفا كردم». ³تمامى مضامين پيشين در حديثى از امام صادق عليه السلام جاى گرفته است.

بكير بن اعين از امام عليه السلام مى‌پرسد: به چه علت حجرالاسود در ركن قرار گرفته