90به در حائر رسيدى» در روايت ابوصامت 1؛ يا مانند جملاتى كه در رواياتى، همچون روايت ابوحمزه ثمالى آمده كه: «سپس داخل حائر مىشوى و در هنگام ورود، چنين مىگويى... 2 سپس حركت مىكنى و گامهاى كوتاه برمىدارى تا مقابل قبر مطهر مىرسى... 3 آنگاه از شبستان، بيرون مىروى و مقابل قبور شهيدان، مىايستى و به همۀ آنان اشاره مىكنى و چنين مىگويى... 4 سپس در حائر، گردش مىكنى؛ در حالى كه چنين مىگويى...». 5اين فراز پايانى از زيارت بالا، به آداب زيارت امام حسين(ع)، اشاره دارد و مىگويد: وظيفه زائر است، بعد از طواف و زيارت قبر مطهر در داخل شبستان، از آن خارج شود و در برابر قبر شهيدان ايستاده با اشاره به همۀ آن گراميان، زيارت نامۀ ايشان را قرائت نمايد. سپس در حائر، طواف كند و دعاهاى وارده را بخواند. ضمن اينكه اين بخش از روايت، عقيده ما را در خصوص حائر، به عنوان مجموعۀ وسيعى كه تمام روضه مقدّسه و قبور شهيدان را، شامل مىشود و از چهار طرف بارگاه، از آن فاصله دارد، به گونهاى كه زائر مىتواند از داخل حائر، دورتادور بارگاه بچرخد، تأييد مىنمايد.
امروزه عادت بر اين است كه مجموعۀ ساختمان را گاهى «صحن امام حسين(ع)»، يا «حرم امام حسين(ع)» و زمانى «جامع امام حسين(ع)»، يا «مسجد امام حسين(ع)» و وقت ديگر «روضۀ حسين(ع)» و زمان ديگر «حضرت حسينى(ع)»، مىنامند و اينها همه، تعبيرهاى تازه و نوينى است كه به مرور زمان، پيدا شده و در