89مگر بعد از اينكه - به حسب ظاهر - از هر طرف محصور به ديوار گرديده است. بنابراين، حائر در عرف آن زمان، همان ديوارى است كه قبر مطهر را به عنوان حريم آن و حفاظ آرامگاه شريف از حوادث - چنانكه گفته شد - در ميان گرفته است. چه بسا داخل اين ديوار به عنوان استراحتگاه زائرين غيرمقيم، مورد استفاده قرار مىگرفته؛ چنانكه اين روش بعد از آن و تا كنون هم ادامه يافته است. براى اين منظور در ساختار عتبات مقدس عراق و ايران ديوارهاى اطراف روضه منوره را از خارج گسترش داده، دور تا دور ديوار از سمت داخل، اتاقهايى ايجاد مىنمايند.
گاهى مىتوان مصداق اين استدلال براى نام حائر را در گفتار بزرگان دين، مشاهده كرد؛ چنانكه ابن ادريس در كتاب «سرائر» گفته است: «حائر، عبارت است از محلى كه ديوار بارگاه و مسجد، آن را در ميان گرفته است».
سپس اين استعمال رفتهرفته، موجب شد كه نام حائر از باب اطلاق نام ظرف بر مظروف، ديوار و آنچه در داخل آن قرار دارد را شامل گردد و در نتيجه تمام اين مجموعه، تحت عنوان حائر شناسايى شود. اين مدعا از گفتار متأخرينى مانند طريحى كه در مجمع البحرين گفته است: «مراد از حائر، حائر امام حسين(ع) است كه عبارت است از آنچه ديوار بارگاه حسينى - بر شرف دهندهاش سلام و درود - در ميان گرفته است» نيز به دست مىآيد. به همين دليل، نام حائر - چنانكه پيشتر گفته شد - ، جز در بعضى روايات كه از امام صادق(ع) صادر شده، آن هم به صورت مجمل و مختصر و با جملاتى كوتاه نيامده است. مانند «هرگاه داخل حائر شدى، سلام بده» يا «چنانكه هنگام ورود به حائر گفتى...» كه در روايت سعد بن مسلم كوفى، يكى از اصحاب مورد اعتماد نقل شده است 1؛ يا مانند: «بنابراين، چون