88شرايط زمانى و مكانى، صورت گيرد و به اين نام كه زمان آن - چنانكه گفته شد - به بعد از واقعۀ عاشورا و نه پيش از آن، باز مىگردد، نامگذارى شود.
شايد اطلاق چنين اسمى بر اين نوع از ساختمان، در آن زمان معمول و رايج بوده است. شايد هم با نامگذارى قبر امام حسين(ع)، به اين نام ساده و معمولى، در صدد بودهاند تا عظمت آن را در دوران بنىاميّه، پوشيده و مخفى نگاهدارند تا مبادا حساسّيت حسودان و كينهتوزان بىبصيرت بنىاميّه را برانگيزد و زائران آن، تحت فشار و مجازات شديد دولت بىرحم و مروّت آنان، در سراسر جهان اسلام قرار گيرند.
اين ساختمان، با اين شكل و صورت و ويژگىهايى كه دارد، همان ساختمانى است كه - به موجب اين بررسى و تحقيق - از آغازكار، حائر ناميده شده است؛ بررسى و تحقيقى كه استدلال و نتيجهگيرى بر اساس آن، نه تنها دور از واقعيت نيست، بلكه به حقيقت بسيار نزديك است. چه اينكه به گفتۀ لسانالعرب در مثال «اين خانه، حائر وسيعى دارد»، منظور از حائر در اين مثال، حسب ظاهر، نمىتواند چيزى جز بناى پيرامون خانه باشد؛ يعنى ديوارى كه خانه را از هر طرف، در ميان گرفته است.
با اين مقايسه و تطبيق، معنى حائر با تعبير اهل لغت كه آن را «سطحى صاف با كنارههاى بلند و مرتفع مىدانند، كاملاً هماهنگ است؛ چون اين قبيل ساختمانهاى محصور به ديوار نيز سطحى صاف و اطرافى بلند و مرتفع دارند، به گونهاى كه اگر آب، در ميان آنها رها شود، به دليل بسته بودن اطراف، راه برون رفتى پيدا نمىكند. با اين حساب نام حائر در آن دوران، اصطلاحى فنى، مهندسى و معمارى براى هر ساختمانى تعيين گرديده كه از چهار طرف محصور به ديوار بود و در اصطلاح فنى، آب درآن سرگردان مىشد. به همين جهت، قبر امام حسين(ع) نيز حائر ناميده نشده،