70ساختمانهاى وابسته، گسترش پيدا مىكند و مساحت امروز آن، «ديوار بلند»ى است كه مجلسى(قدس سره) در كتاب المزار به نقل از امير شرف الدين على غروى، آورده است. امّا همانگونه كه اشاره شد، محقّقين به اين ديدگاه نپرداخته، بحث و بررسىهاى خود را بر محور شك و ترديد در اندازۀ حائر، دنبال كردهاند. ما نيز بحث و بررسى توسعۀ حائر را با اين گستردگى، جز به دو جهت دنبال نكرديم:
1. اينكه به تمام آنچه راجع به حائر، در لغت و تاريخ و فقه و حديث آمده اشراف و احاطه پيدا كنيم و حقّ آن را تا حدودى ادا نماييم.
2. اينكه به تبادل ديدگاه فقيهان پيشين و معاصر، به منظور دسترسى به يك نتيجه وضعى غير قابل تغيير، راجع به حائر و اندازه آن، به واسطۀ رابطۀ تنگاتنگى كه اين مسئله، با تاريخ بنا و تحولات و تغييرات و توسعۀ آن از آغاز تا امروز دارد، مبادرت ورزيم.
به علاوه، اين موضوع به خودى خود، چنين بحث و بررسى مبسوط و مفصّلى را مىطلبد. زيرا حائر حسينى به منزلۀ حائر دينى بوده، در دل و جان مسلمانان، قداست دارد و با وجود ديدگاههاى گوناگونى كه از نظر گذشت، معاصرين از عمل به آنها خوددارى نموده، به قدر متيقّن 1 حائر بسنده كردهاند.
يكى از اين بزرگواران، شيخ جعفر شوشترى از برجستهترين فقيهان قرن سيزدهم هجرى است كه بعد از نقل كامل گفتههاى فقيهان شيعه، به گفتهاى كه روضه مقدّسه امام حسين(ع) و اندازه آن را حائر دانسته، اكتفا كرده است؛ چنانكه خواننده گرامى، ديدگاه وى را در پايان سخنان او كه در پى خواهد آمد، ملاحظه خواهد كرد:
فقهاى ما در مساحت حائر، اختلاف نظر دارند. ابن ادريس - گفتار او، قبلاً از نظر گذشت - و بعضى ديگر براين باورند كه حائر، مجموع صحن مقدس است؛ گروهى گنبد بلند و والا را حائر دانسته و دستهاى گفتهاند روضۀ منوّره و