69طرف را كه از حائر شمردهاند، علىرغم اينكه اين اتاقها، داخل ديوار پيرامون صحن قرار دارند، جزو حائر نمىداند. گويا مجلسى(قدس سره) با اين سخن، تنها مكان بدون ديوار يا آنچه را به ديوار مربوط و متصل است، حائر تلقى كرده و هيچ دليلى هم براى اثبات گفته خود، نياورده است.
رواياتى كه مجلسى(قدس سره)، به نقل ابن قولويه از حسن بن عطيّه و ابن ابى فاخته و ابوحمزه ثمالى، جهت اثبات نوعى توسعه در حائر آورده، با موضوع بحث ما تناسب ندارد و اينجا، جاى نقل آنها نيست؛ چه اينكه تمام اين روايات و روايات ديگرى كه در تعيين حائر به اندازه بيست ذرع در بيست ذرع، يا بيست و پنج ذرع در بيست و پنج ذرع وارد شده، تمامى بهطور همزمان و از يك منبع؛ يعنى وجود نازنين امام صادق(ع)، روايت شده است. آيا مىتوان به بعضى از آنها، در مقابل بعضى ديگر كه نصّ صريح و آشكار در تعيين حائر به شمار مىروند، استدلال كرد؟
علاوه بر اين، برداشت و استدلال علامه مجلسى(قدس سره) از اين روايات، به منظور اثبات نوعى توسعه در حائر، از قبيل دستور امام به دوبار راه رفتن و قدم كوتاه برداشتن، بعد از ورود به حائر و نكتههاى ديگرى غير از اينها، به خودى خود دلالت بر توسعه و بزرگى جا و مكان ندارد؛ بلكه انجام چنين كارهايى، در يك محلّ محدود و كوچك نيز امكان پذير است.
تا اينجا براى قائلين به توسعه حائر، جز يك دليل باقى نمانده است؛ امّا آن را بر زبان نياورده، يا به حسب ظاهر بدان تصريح نكردهاند و آن دليل، اين است كه حائر، يك مفهومِ صددرصد انتزاعى دارد كه در دوران امام صادق(ع)، بيست ذرع در بيست ذرع، يا بيست و پنج ذرع در بيست و پنج ذرع تعيين شده است. همچنين در هر زمانى، به فراخور وسعت و گنجايش آن، مشخص مىگردد و بدينگونه حائر، ويژگى امتداد و انعطاف مىيابد و با توسعه ديوار پيرامون خود و ساخت و ساز