59توّجه هرچه تمامتر چنانكه قبلاً گفته شد نيز، صرفاً بهخاطر همين نكته عبادى در خصوص تخيير مسافر نمازگزار، ميان قصر و اتمام است كه مبادا از حدود حائر كه در زمان امام صادق(ع) تعيين شده بود، تجاوز نمايند.
از بحث و بررسىهاى گسترده آنان، آشكار مىشود كه ميان معنى حائر وحير، در آنچه به احكام حائر از جنبۀ شرعى مربوط مىگردد، اندكى آميختگى پيش آمده است. گويا اين آميختگى، ابتدا در ميان عوام پيدا شده و سپس در ذهن ديگران نفوذ كرده و تا اواخر قرن ششم هجرى و پيدايش ابن ادريس و تفكيك ميان حائر و حير - در كتاب الصلاۀ از «سرائر» در سال 588 ه كه گفته: «مقصود از حائر، محلّى است كه حرم را در برگرفته و نه محدوده ديوار شهر - باقى مانده است».
اين ماجرا، بيانگر اين حقيقت است كه مردم تا زمان ابن ادريس، ميان حائر و حير، يعنى ميان قبر مطهر و شهر كربلا، تفاوتى قائل نبودند و با آميختن آن دو به يكديگر، حير را مشمول احكام حائر مىدانستند كه تعيين حدود حائر توسط ابن ادريس، چنانكه گذشت، تفاوت آن دو را آشكار ساخت.
4. اختلاف نظر متأخرين در اندازه حائر
برخلاف آنچه از نظر گذشت، گاهى از بحث و بررسى دانشمندان متأخر، آشكار مىشود كه به هم در آميختن دو موضوع حرم و حائر و سپس فرض نوعى توسعه در حدود حائر، همواره ادامه داشته و شك و ترديد در مساحت آن دو، تا همين نزديكىها، بر ذهنها مستولى بوده است. زيرا علامه مجلسى(قدس سره) در قرن يازدهم هجرى، به گذشته بازگشته و همان موضوع (حدود حرم و حائر) را گستردهتر از قبل، مورد بحث و بررسى قرار داده است. او با نقل نظريات مختلف در جلد دهم دايرۀ المعارف خود، (بحارالانوار) - كه تأليفش را در سال 1097 ه . تمام كرده - و