175هركس در شهر رم (پايتخت ايتاليا)، كليساى پطرس مقدس را زيارت مىكند، به قصد تيمّن و تبرّك و درخواست شفا، از سنگريزههاى آن، خريدارى مىنمايد.
از اين جريان معلوم مىشود كه چنين عادات و رسومى در مورد مقدس شمردن بعضى از اشياى مربوط به دين و آئين، در ميان همۀ امتها وجود داشته و دارد و هيچ امتى، از داشتن اين قبيل عادات و رسوم، خالى و مبرّا نيست. حتى مىتوان گفت كه نزد امتهاى متمدن و پيشرفته اروپايى، پيشتر و فراتر از اينها، ديده مىشود.
با اين حساب، گفتار كسانى كه از اهداف زندگى انسانى و ساختارهاى دينى آن به شدت فاصله گرفتهاند، چه ارزشى مىتواند داشته باشد! با همۀ اينها، نبايد ترديد كرد كه امثال اين ياوهگويان، با وجود برخوردارى از توانايى بالاى مغالطه و تظاهر به دين و ايمان، از اين قبيل حقايق علمى روشن و آشكار بىخبرند و تفاوت ميان سجده كردن براى چيزى و سجده كردن بر چيزى را تشخيص نمىدهند. اينان به يقين زرنگتر و زيركتر از اين حرفها به نظر مىرسند، امّا متأسفانه تعصّب كور، ميان ايشان و حقيقت فاصله افكنده است.
ترديدى وجود ندارد كه گراميداشت پيامبر اكرم(ص) و خاندان آن بزرگوار از سوى شيعه و خصوصاً احترام ويژۀ شيعيان، نسبت به امام حسين(ع) و سجده بر تربت آن حضرت در پيشگاه خداى متعال، خُرد و خفيف كردن بنىاميه و هواداران آنهاست. همين واقعيت است كه خشم آنان را برانگيخته و دلهاى ايشان را به درد آورده و از همين رو، عليه شيعه، فتنهجويى و جنگافروزى مىكنند كه چرا شيعيان در پيشگاه خداى متعال، بر تربت كسى كه بنىاميّۀ او را كشتهاند، سجده مىنمايند.
حال آنكه از ديدگاه اين فرومايگان، اصالت عربى و گوهر ايمان و گنجينه اسلام و حقيقت دين، فقط در بنى اميّه [- نفرين خدا بر آنها باد -] خلاصه مىشود. حتى