166نگشت كه شيعيان از اين تربت، يا نهايتاً از تربت كربلا، مهرهايى براى نماز خود ساختند كه تاكنون، معمول و متعارف است.

ما، براى اين مهرهاى ساخته شده از تربت، سندى تاريخى داريم كه به اواسط نيمۀ دوم قرن سوم هجرى قمرى؛ يعنى دوران امام دوازدهم حضرت حجّۀ بن الحسن العسكرى(ع) باز مى‌گردد.

شيخ طبرسى در كتاب «احتجاج» خود از محمد بن عبدالله بن جعفر حميرى، نقل كرده كه او طى نامه‌اى به محضر حضرت ولىّ عصر(عج) از فضيلت سجده بر مهرى كه از گِلِ قبر مطهر ساخته شده، پرسيد. حضرت در جواب او نوشتند: «سجده كردن بر مهر تربت جايز و داراى فضيلت و برترى است». ¹

مثل همين روايت، حديثى از آن حضرت در فضيلت ذكر با تسبيح تربت، وارد شده و آن، روايت شيخ طوسى(قدس سره) در كتاب «التهذيب» به نقل از همان راوى؛ يعنى محمد بن عبدالله بن جعفر حميرى است كه گفت:

به محضر فقيه (امام عصر(عج)) نوشتم، آيا رواست مرد مؤمن با تسبيح گِل قبر مطهر امام حسين(ع)، ذكر بگويد و آيا در آن فضيلت و برترى است؟ حضرت جواب فرمودند و من نامۀ ايشان را خواندم و آن را بازنويسى كردم: با تسبيح تربت ذكر بگو كه ذكر گفتن با هيچ چيزى، بهتر و برتر از آن نيست... ²دست‌خطى كه در اين حديث شريف مورد اشاره قرار گرفته، همان دست‌خطى است كه در جواب نامه‌هاى شيعيان يا ابلاغ دستورهاى خاصّ به آنان از ناحيۀ مقدسه؛ يعنى از جانب امام دوازدهم(عج) در زمان غيبت صغرى - چنان‌كه معلوم است - ، صادر گرديده است.