131به نقل از آن حضرت آمده است كه گفت:
خدمت امام باقر(ع) بوديم كه جوانى، از قبر امام حسين(ع) سخن به ميان آورد. امام باقر (ع) فرمود: هيچ بندۀ خدايى، به زيارت امام حسين(ع) نمىشتابد و در راه زيارت آن حضرت، قدمى برنمىدارد؛ مگر اينكه خداى متعال براى هر قدمش، حسنهاى در نامۀ عمل او مىنويسد و گناهى از آن محو مىكند. 1گويا جلوگيرى از زيارت، در اوايل دوران امام صادق(ع) و در زمان خلافت هشام بن عبدالملك، سختتر شد. اين سختگيرى، به واسطۀ قيام زيدبن على بن الحسين(ع) و كشته شدن او، در سال 121 هجرى قمرى صورت گرفته. بعد از آن، علاوه بر جلوگيرى از زيارت - چنانكه از روايت مسمع بن عبدالملك بصرى فهميده مىشود - به قطع دست و پا و زبان زائرانى كه به چنگ مزدوران بنىاميّه مىافتادند نيز مبادرت مىكردند.
مسمع در اين خصوص گفته است:
امام صادق(ع) به من فرمود: اى مسمع! تو از مردم عراقى،آيا به زيارت قبر امام حسين(ع) مىروى؟ عرض كردم: نه، نمىروم؛ من در ميان مردم بصره، سرشناسم و هواداران خليفۀ جور، پيش ما زندگى مىكنند و دشمنان زيادى در ميان قبيلههاى گوناگون ناصبى و غير آنها داريم و از اينكه گزارش مرا به خليفه بدهند و او، مرا مُثله نمايد، در امان نيستم. امام صادق(ع) فرمود: آيا مصائبى را كه بر آن حضرت وارد كردهاند يادآورى نمىكنى؟ عرض كردم: آرى، ياد آورى مىكنم. فرمود: آيا با يادآورى مصيبتهاى آن حضرت، ناله و شيون سرمىدهى؟ عرض كردم: آرى، به خدا سوگند! و گريه مىكنم به گونهاى كه خانوادهام، اثر آن را در من مشاهده مىنمايند و از خورد و خوراك، باز مىمانم و نشانۀ آن، در سيمايم آشكار مىگردد.