116حالى كه ميان ساحل فرات و حاشيه كوير و بر سر چهارسوى دنياى قديم، قرار داشت، پس از سرزمين حجاز و در قلب امپراطورى اسلام، به صورت مركز جديد دينى درآمد تا پرتو تابناك رسالت را از مدينۀ منوّره، به سراسر دنيا اعمّ از منطقه «هلال خصيب» و ايران و هند و قفقاز و تركستان و چين و... بيفكند و شعاع آن را امتداد دهد. از سوى ديگر باعث شد تا كربلا و كعبه در كنار يكديگر، روياروى حزب فاسد اموى قرار گيرند و در نتيجه، مسلمانان راستين كه به آموزههاى پيامبر اعظم(ص) و آيين پايدار خود، وفا دارند، ولى از درك حقيقت اين رويارويى، عاجز و ناتوانند، به درك و دريافت درست آن نايل آيند.
حائر بعدها و در ابتداى قرن سوم هجرى، گامى وسيعتر از گذشته، به جانب گستره شرق دور برداشت و بارگاه امام رضا(ع) در خراسان و بر دروازههاى هند برپا شد تا اين پرتو تابناك را از خاستگاه آن؛ يعنى مدينه و كربلا به اطراف و نواحى گوناگون ديگر بيفشاند. بدينگونه هاشم قبّههاى طلايى و بلند و والاى خود را در سراسر دنياى آباد و پررونق، از سرزمين حجاز (مكه و مدينه) و كنارههاى رود فرات و دجله و رود نيل 1 و درياى سفيد و آسياى ميانه 2 و رود بردى در سرزمين شام 3 و از خراسان به سوى هند 4 و چين 5، برافراشت و اميّه، با ويژگىهاى ستم و تجاوز و