1) . از كارهاى زياد بنى‌اميّه و توطئه‌هاى آنان براى وارونه ساختن دين مبين اسلام، يارى خواستن ابوسفيان از روميان و تحريك آنها بر ضدّ مسلمانان، در جنگ يرموك بود. عبدالله بن زبير با چشم خود ديد كه وقتى روميان به مسلمانان هجوم آوردند؛ ابوسفيان به آنها گفت: «بشتابيد، اى فرزندان نژاد زرد!» و چون مسلمانان ايشان را فرارى دادند، ابوسفيان اظهار داشت: «و فرزندان نژاد زرد، همان شاهان كشور روم هستند كه اثر قابل ذكرى از آنان باقى نمانده است (النزّاع و التخاصم مقريزى، ص29). مورد ديگر فراخوانى بنى‌اميه، توسط وى و پرده‌درى آشكارش نسبت به اصول اسلامى در روزى كه عثمان به خلافت رسيد و داخل شدن ايشان به خانه عثمان بعد از او، تا خانه آكنده از آنان شد. سپس درها را بستند و ابوسفيان بن حرب پرسيد: آيا غير از فرزندان اميه، كسى در ميان شما هست؟ جواب دادند: نه، ابوسفيان گفت: اى فرزندان اميه! حكومت را چونان توپ به بازى بگيريد و آن را به يكديگر پاس دهيد؛ سوگند به كسى كه ابوسفيان به او قسم ياد مى‌كند! نه عذابى هست و نه حساب و نه بهشتى و نه آتشى و نه زنده شدن پس از مرگ و نه قيامتى!! در اين لحظه عثمان، دهان او را بست و به خاطر سخنانش، سرزنشش كرد و دستور داد از خانه، بيرونش كنند. (شرح نهج البلاغه 400/2) هنگامى كه خلافت عثمان بن عفّان، قطعى شد؛ ابوسفيان كنار قبر حمزه سيّد الشهدا رفت و بر آن لگد زد و گفت: اى حمزه! آنچه ديروز بر سر آن با ما مى‌جنگيدى، امروز به چنگش آورديم و ما به آن، از فرزندان تيم وعدى سزاوارتريم. (النزّاع و التخاصم، ص57) بى‌گمان پيامبر خدا9، در هفت مورد ابوسفيان را لعنت كرده است و آخرين آنها، در روز عقبه بود كه شتر آن حضرت را رم دادند. آنها 12 نفر بودند كه يكى از آنها، ابوسفيان بود. (شرح نهج البلاغه 102/2) كارهاى ديگر فرزندان اميّه، مثل روز روشن است و فرصت پرداختن به آنها نيست.