139اصول تاريخى، نمىتوان حالت جمعى را در شرايطى، گواه بر حالت آن جمع در زمانهاى ديگر گرفت.
پس از درگذشت پيامبر صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم بر اثر فتوحات، غنايم جنگى به مدينه سرازير گرديد و روح پارسايى و آخرتگرايى در بسيارى از ياران پيامبر به دنياگرايى و ثروت اندوزى تبديل شد؛ به گونهاى كه طلاهايى كه از عبدالرحمن بن عوف به عنوان ارثيه برجاى مانده بود، با تبر شكستند و ميان ورثه تقسيم كردند 1 ولى در همين احوال ابوذر غفارى، صحابى بزرگوار رسول خدا، در ربذه از تشنگى و گرسنگى و گرماى جان سوز، جان به جان آفرين سپرد.
شاهدى از گفتار پيامبر خدا
پيشتر گفتيم آنچه دو آيۀ مورد نظر او از آن حكايت