137 يگانگى شد و در جهاد با كفر او را يارى كردند. اين مطلبى نيست كه بر كسى پنهان بماند و با دو آيۀ كريمه بر آن استدلال شود.
سخن در جاى ديگر است ، آيا آنان پس از رحلت پيامبر خدا به همان الفت و مهربانى باقى ماندند و يا اينكه آز و طمع در غنايم و مناصب، بر وحدت و الفت آنان ضربت محكمى وارد ساخت؟
اتفاقاً قرآن مجيد آنان را از چنين آيندهاى تلخ بيم مىدهد. گويا پيش بينى مىكند كه در آينده دچار چنين مشكلى خواهند شد؛ چنان كه مىفرمايد:
وَ مٰا مُحَمَّدٌ إِلاّٰ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَ فَإِنْ مٰاتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلىٰ أَعْقٰابِكُمْ وَ مَنْ يَنْقَلِبْ عَلىٰ عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَضُرَّ اللّٰهَ شَيْئاً وَ سَيَجْزِي اللّٰهُ الشّٰاكِرِينَ . 1
«محمدصلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم نيست مگر فرستادۀ خدا و پيش از او