127گرفته، تشيّع را به معناى سبّ صحابه معرفى مىكنند؟!
3. اگر شيعه دربارۀ برخى از صحابه سخنى دارد (آن هم با مدرك) مربوط به تعدادى از آنهاست كه خلافت را بر خلاف سفارش پيامبر صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم قبضه كردند و اهل بيت را از حقوق الهى محروم ساختند و شمار آنها تقريباً از تعداد انگشتان تجاوز نمىكند و امّا نسبت به بقيه نظر خاصى ندارد و دربارۀ آنان مىگويد :
«اللّهمّ اغفر لِإِخْوٰانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونٰا بِالْإِيمٰانِ » .
4. نويسنده، در مورد ستايش صحابه به صورت گزينشى عمل كرده و آياتى را كه از آنها به صورت جمعى (نه تك تك) ستايش مىكند، وارد بحث نموده است، امّا آياتى را كه برخى از آنها را نكوهش كرده، به ميان نمىآورد.
چنين نويسندهاى مانند آن قاضى است كه از پروندهاى قطور، تنها آنچه نظر او را تأمين مىكند مطرح