1) . تفسير قمى، ج 2، ص 157؛ مستدرك الوسائل، ج 10، ص 366. ما تو را از دست داديم مانند سرزمينى كه از باران محروم شود و قوم تو مختلّ ماند بيا ببين كه چگونه از راه منحرف شدند (ترجمه از نهج الحياة، محمد دشتى، ص 191 و 192)

2) . بحارالأنوار، ج 97 ، ص 127. «محمّد بن ابوالعلاء مى‌گويد: از يحيى بن اكثم قاضى سامرّا شنيدم كه گفت: روزى داخل شدم و قبر رسول الله6 را طواف مى‌كردم، ديدم كه محمّد بن على الرضا(ع) به گرد قبر طواف مى‌كند پس در باب مسائلى كه نزد من بود با او مناظره كردم...» از مباحث ذكر شده نتيجه گرفته مى‌شود كه: الف: اصل طواف بر قبور معصومين: امرى مطلوب و پسنديده است. ب: طواف به معناى حركت و راه رفتن پيرامون قبر يا ضريح است نه طواف مخصوص كعبۀ معظّمه كه هفت شوط مى‌باشد. پس اين طواف، عدد مخصوص و كيفيت خاصّ ندارد. ج: بهتر است طواف براى بجا آوردن ادعيه و اعمال باشد چنان كه علاّمۀ مجلسى فرموده است. د: چون طواف، كيفيت مخصوص ندارد، پس نيازى به دور زدن كامل قبر يا ضريح نمى‌باشد

3) . خليل بن أحمد فراهيدى در «العين» ج 2، ص 825 و 826 مى‌نويسد: «سعى يعنى دويدن غير شديد و هر عملى از خير يا شرّ نيز سعى است» و راغب نيز در «مفردات» ص 238 مى‌نويسد: «سعى راه رفتن سريع است و آن كمتر از دويدن است... و سعى مختصّ به راه رفتن ميان صفا و مروه است.»