110 در آن سرزمين هموار، اثرى براى قبر سيدالشهدا(ع) بپا مىدارند تا براى اهل حقيقت، نشانى باشد و سبب رستگارى مؤمنان شود و در هر شب و روزى، صد هزار فرشته از هر آسمانى به گرداگرد آن جمع مىشوند و بر او صلوات مىفرستند و نزد او خداوند را تسبيح مىگويند و براى هر كه او را زيارت كند استغفار مىكنند و نامهاى زائران امّت تو را كه براى تقرّب به خداوند و به تو، او را زيارت مىكنند و نام پدران و قوم و قبيله و شهر آنها را مىنويسند و در چهرههايشان با علامتى از نور عرش خداوند نشانگذارى مىكنند كه: اين زائر قبر بهترين شهيدان و فرزند بهترين انبياست. پس زمانى كه روز قيامت فرا رسد از اثر آن نشانه، نورى ساطع مىشود كه چشمها پوشيده مىشود و اين نور بر آنها دلالت كند و آنها به اين نور شناخته شوند و گويا من تو را مىبينم اى محمّد! كه بين من و بين ميكائيل مىباشى در حالى كه على، در مقابل ماست و از فرشتگان خدايى، تعداد بيشمارى همراه ما هستند و ما از بين خلايق از آن نشانهاى كه در چهرۀ آنهاست، آنها را مىيابيم تا اين كه خداوند آنها را از هول و ترس و شدايد آن روز آنها را نجات مىدهد.» 1
و به طواف فرشتگان در زيارتى كه سيد در «مصباح الزّائر» و غير آن وارد كرده است اشاره شده است بدين گفتار كه:
«السَّلامُ عَلَيكَ وَ عَلى مَلائِكَةِ الله الْمُرَفْرَفينَ حَولَ قُبّتِكَ الْحافّينَ بِتُرْبَتِكَ الطّائِفينَ بِعَرْصَتِك» 2
سلام بر تو و بر فرشتگان خدايى كه بر گرد قبّۀ تو پرواز مىكنند و