168خويشان من پس از من بدى كنيد.
من مىترسم عذابى بر شما نازل شود مانند آن عذابى كه قوم ارم را هلاك كرد.
سپس امام زين العابدين(ع) به عمهاش زينب خطاب كرد و چنين فرمود:
«يا عمَّتي اسكتي ففِي الْباقي مِنَ الْماضي اعْتبار، وَ انْتِ بِحَمْدِ اللّهِ عالِمَة غَيْرُ مُعَلَّمَةٌ، فَهِمَةٌ غَيْر مُفَهّمة، انَّ الْبُكاءُ وَ الْحَنينَ لايَرِدانِ مَنْ قَدْ ابادَهُ الدَّهْر فَسَكَتَتْ». 1
«اى عمه! خاموش باش، باقى ماندگان بايد از گذشتگان عبرت گيرند، تو بحمداللّه ناخوانده دانايى و نياموخته خردمند. گريه و ناله، رفتگان را باز نمىگرداند، آنگاه حضرت زينب ساكت شد.»
به نظر حقير چنين مىرسد: شدت جنايات واقعۀ كربلا به حدى تكان دهنده بوده است كه يادآورى آن داغى سنگين همچون كوه بر دل و قلب كاروان اسرا، به ويژه امام سجاد(ع) و حضرت زينب(عليها السلام) بوده است؛ بنابراين گاه مىبينيم كه زينب(عليها السلام) از شدت ناراحتى و غم، ناله سر مىدهد و امام سجاد(ع) او را تسلى مىبخشد و - همان طور كه در صفحات قبل گذشت - گاه شاهد ناراحتى و غمگسارى امام سجاد(ع) هستيم و زينب(عليها السلام) را تسلى بخش او مىبينيم؛ گرچه هر دوى اين عزيزان داراى روحى بزرگ و بينشى عميق بودهاند. به ويژه امام سجاد(ع) كه