353امضا رسيد. اعلاميه تهران در واقع پايه و بنيانى متشكل از مجموعه‌اى گسترده از موضوعات راهبردى - شامل همكارى‌هاى دفاعى - را براى روابط ايران و هند طراحى نمود.
دو سال بعد، در ژانويه 2003، آقاى خاتمى به دهلى نو سفر كرد و به عنوان « مهمان ويژه» در جشن‌هاى روز استقلال هند شركت نمود. اين تشريفات عموماً براى مهم‌ترين شخصيت‌ها برگزار مى‌گردد. در اين ديدار، طرفين، توافقنامه دهلى نو را امضا كردند كه هم از نظر زمان امضا و هم از نظر مفاد آن از اهميت ويژه‌اى برخوردار بود. استقبال با شكوه و كم نظير هند از خاتمى، آن هم همزمان با گسترش حضور نظامى ايالات متحده در خليج فارس - در تدارك براى جنگ دوم آمريكا با عراق - و نيز گسترش بى‌سابقه كمى و كيفى مناسبات نظامى ايالات متحده و هند، نشان دهنده اهميتى بود كه هند براى روابط خود با ايران قائل شد. «اعلاميه دهلى نو» البته به دليل مفاد و محتوايش نيز حائز اهميت فراوان بود. با تأكيد بر گسترش مفاد «اعلاميه تهران» اين توافق جديد، دو دولت را براى تعميق سطح همكارى‌ها از جمله همكارى‌هاى دفاعى بيشتر متعهد نمود.
مهم‌ترين بسترهاى همكارى ميان ايران و هند را مى‌توان اين‌گونه دسته‌بندى كرد:
همكارى در زمينه انرژى؛ زيرا به دليل نياز به سرعت گسترش يابنده هند به اين كالا از يك سو و قابليت‌هاى گسترده ايران در پاسخ دهى به‌اين‌نياز از ديگر سو، مهم‌ترين ظرفيت‌ها را در روابط دوجانبه پديد