352فراهم نمود. در واقع ايران در آن دوران بخشى از «عمق راهبردى» پاكستان به شمار مى‌آمد. جواهر لعل نهرو چنين ائتلاف‌هايى را به عنوان يك "رهيافت اشتباه، خطرناك و مضر" مورد انتقاد قرارداد و به جاى آن از «جنبش عدم تعهد» دفاع كرد. البته لازم به ذكر است كه على رغم اين بيزارى از ائتلاف با ابرقدرت‌ها، هند روابط نزديكى را با اتحاد جماهير شوروى برقرار كرد؛ به گونه‌اى كه اين كشور به اولين تأمين كننده تسليحات نظامى هند تبديل گرديد.
تا پايان جنگ سرد، بهبود قابل توجهى در روابط دو كشور حاصل نشد. در دوران پس از جنگ سرد، يكى از اولين و مهم‌ترين حوادث تاريخ روابط ايران و هند، ديدار «ناراسيمها رائو»، نخست وزير هند از ايران در سال 1993 بود. رائو اولين نخست وزير هند بود كه پس از انقلاب اسلامى از ايران ديدار كرد و اين ديدار رسمى او از سوى هاشمى رفسنجانى، رئيس جمهورى وقت ايران، به عنوان يك نقطه عطف تفسير شد. در سال 1995 نيز هاشمى رفسنجانى يك ديدار متقابل را از هند انجام داد. در حالى كه ديدارهاى مقامات بلندپايه دو طرف پس از سال 1995 هم ادامه يافت - ديدارهايى كه براى تعيين و تحكيم حدود مناسبات و منافع اقتصادى دو طرف در بخش‌هاى مهم فنى و تكنولوژيك بسيار موثر بود - ديدار رسمى در سطح سران تا سال 2001، صورت نگرفت و در اين سال بود كه «اتال بيهارى واچپايى»، نخست وزير هند از تهران ديدار كرد. نقطه اوج ديدار سال 2001، صدور اعلاميه تهران بود كه توسط واچپايى و «محمد خاتمى» رييس جمهورى ايران به