82بود و عقل و رأى خود را بدان جهت سبك نمىكرد و از تسلّط جاهلان نيز بيرون بود.
پس دست خود را جز با اطمينان به منفعت چيزى به سوى آن دراز نمىكرد، خشم نمىكرد و از چيزى آزرده نمىشد. هر وقت در كنار دانشمندان قرار مىگرفت به شنيدن حريصتر بود تا به سخن گفتن و بيشتر اوقات خاموش بود و چون لب به سخن مىگشود، سخن گويان ديگر را مقهور و شيفتۀ خود مىكرد.
در دعوا و نزاعى شركت نمىجست و در جدالى وارد نمىشد و به دليلى (در دعوا) تلاش نمىكرد تا قاضى را ببيند، مىگفت هر چه را مىكرد و مىكرد كارى را كه نمىگفت، از روى تفضّل و بزرگوارى.
از برادران خود غفلت نمىورزيد و چيزى را بدون مشاركت آنها به خود اختصاص نمىداد.
تا جايى كه قابل معذرتخواهى بود كسى را در كارش سرزنش نمىكرد و چون دو كار برايش پيش مىآمد كه نمىدانست حق در كدام طرف هست با آن طرف كه به هواى نفس نزديكتر بود مخالفت مىكرد و آن را را ترك مىنمود. 1
ميزان محبت به اهل بيت(عليهم السلام)
امام به مردى كه در محبت اهل بيت(عليهم السلام) غلوّ كرده و زياده از حدّ اظهار محبت به اين خانواده مىكرد فرمود: خدا را دوست بداريد و ما نيز اگر خدا را اطاعت كرديم، دوستمان بداريد و اگر خداى را