67
تواضع امام حسن(ع)
امام حسن بن على(ع) بر جمعى از فقرا عبور كرد كه روى زمين نشسته و تكّههاى نانى در پيش روى خود گذارده و مىخوردند و چون آن حضرت را ديدند تعارف كرده گفتند:
«هَلُمَّ يَابْنَ بِنْتِ رَسُولِ اللهِ الَى الغَذاءِ؛ اى پسر دختر رسول خدا بفرما! صبحانه!»
امام(ع) پياده شد و اين آيه را خواند:
إِنَّهُ لاٰ يُحِبُّ الْمُسْتَكْبِرِينَ ؛ «به راستى كه خدا مستكبران را دوست نمىدارد».
و سپس شروع كرد به خوردن غذاى آنان و چون سير شدند امام(ع) آنها را به ميهمانى خود دعوت كرد و از آنها پذيرايى و اطعام نمود و جامه نيز بر تن آنها پوشانيد و چون فراغت يافت فرمود:
«اَلْفَضْلُ لَهُمْ لأنَّهُمْ لَمْ يَجِدوا غَيْرَ ما اطْعَمُوني و نَحْنُ نَجِدُ اكْثَر مِنْهُ 1؛ با اين همه، فضيلت و برترى از آنان است، زيرا آنان به غير از آنچه ما را بدان پذيرايى و اطعام كردند، چيز ديگرى نداشتند ولى ما بيش از آنچه داديم باز هم داريم!»
همچنين آمده است كه امام حسن(ع) در مكانى نشسته بود و چون خواست از آنجا برود فقيرى وارد شد امام(ع) به آن مرد فقير