52دو تن از جاسوسان يكى از قبيلۀ «حِمْير» و ديگرى از «بنىالقين» را به عراق فرستاد كه هر دو نفر آنها دستگير شدند، يكى از آنها در كوفه و ديگرى در بصره كشته شد.
امام هم نامهاى به معاويه نوشت: اى معاويه تو در پنهانى مردان را براى جاسوسى به سوى من مىفرستى، گويا خواهان جنگ هستى، ترديد در آن نيست. چشم به راه آن باش، به من خبر رسيده است كه تو از مرگ كسى خشنود شدهاى كه هيچ خردمندى بدان خشنود نشود. 1
معاويه هم در نامهاى به امام انگيزۀ جنگطلبى خود را بيشتر هويدا مىكند: خداى بىهمتا را مىستايم كه دشمن شما و كشندگان خليفه (عثمان) است همان پروردگارى كه با عنايت خويش، مردى از بندگان خود را برانگيخت تا على بن ابى طالب را غافلگير كرده و بكشد و ياران او پراكنده گردند كه از طرف سركردگانشان نامههايى به دستم رسيده است كه از من براى خود و قبيلهشان امان خواستهاند. به همين جهت، به محض دريافت نامۀ من، با لشكرت و هر چه براى جنگ با من آماده كردهاى آمادۀ جنگ باش كه انتقام خون خود را گرفتيد و به آرزويتان رسيديد. 2
هر چند در اين نامه معاويه با مظلوم نمايى، امام(ع) را مسبب قتل عثمان وآغازگر جنگ معرفى مىكند، با اين حال حضرت پيشقدم