118مخالفت دايمى با اهل بيت پيامبر(عليهم السلام) محبوبيت چندانى در بين مردم نداشت، چنان كه او مشوّق پدرش، در راهاندازى جنگ جمل و مخالفت با خلافت اميرالمؤمنين(ع) بود. امام على(ع) در اين باره فرمود: زبير همواره با ما اهل بيت بود تا زمانى كه پسر نامباركش، عبدالله پديد آمد. 1
ابن زبير در مدّتى كه در حجاز حاكم بود، بنىهاشم و دوستداران آنان را مورد آزار و اذيت فراوان قرار داد. چنان كه محمد بن حنفيه و عبدالله بن عباس را به همراه 24 تن از بنىهاشم در مدخل چاه زمزم زندانى كرد و آنها را به بيعت با او يا سوختن در آتش مخير ساخت، كه در نهايت به وسيلۀ فرستادگان مختار و با هجومى ناگهانى، نجات يافتند. 2 برادرش، مصعب بن زبير، شيعيان عراق را قتلعام كرد و حتى به زنان هم رحم نكرد. 3
در زمان حضرت، شورشهاى پراكندۀ خوارج را نيز شاهديم، كه امام(ع) هيچ موضعگيرى خاصى بر ضد خوارج نداشت. آنان گروهى منحرف و داراى عقايد باطل بودند، به فرمودۀ امام على(ع):
«بعد از من با خوارج نبرد نكنيد، زيرا كسى كه در جستجوى حق بوده و خطا كرده، مانند كسى نيست كه پى باطل بوده و آن را يافته است». 4