62
وصيت
يكى ديگر از مستحبات سفر، وصيت كردن پيش از رفتن به مسافرت است. سفر هميشه با خطر همراه بوده و هست، در گذشته راههاى طولانى و ناهموار، دزدان مسلح، نبود امكانات غذايى و بهداشتى، ناامن بودن راهها و امثال آن، موجب مىشد كه تعدادى از مسافران، جان به جانآفرين بسپارند و مظلومانه در گوشهاى بهخاك سپرده شوند.
در عصر كنونى نيز كه امكانات فراوانى براى مسافران فراهم شده است، باز خطرهاى بسيارى جان انسانها را تهديد مىكند و افراد بشر نه در زمين و نه در آسمان امنيت لازم را ندارند. گاهى هواپيماى مسافربرى بهعلت نقصفنى سقوط مىكند و تعدادى كشته مىشوند، گاهى دو اتومبيل با هم برخورد مىكنند و جان سرنشينان بىگناهشان را مىگيرند و گاهى اتومبيلى به عابر پياده مىزند و...
بنابراين، هيچكس از آينده خود خبر ندارد و نمىتواند آن را پيشبينى كند و به بازگشت قطعى خود از سفر مطمئن باشد. از اين رو، نوشتن و تنظيم وصيتنامه در شرايط عادى كاملا مطلوب است، ليكن در سفر حج، مطلوبتر و لازمتر است تا وارثان و بازماندگان دچار مشكل نشوند و تكليف خود را بشناسند و بر اساس آن عمل كنند.
امام صادق(ع) فرمود:
«مَنْ رَكِبَ رَاحِلَةً فَلْيُوصِ». 1
«كسى كه بر مركبى سوار مىشود لازم است وصيت كند.»