51اولياى خدا است، منافات پيدا مى‌كند. قرآن مى‌فرمايد:

(وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً) (نساء: 64)

و اگر آنان وقتى به خود ستم كرده بودند، پيش تو مى‌آمدند و از خدا آمرزش مى‌خواستند و پيامبر (نيز) براى آنان طلب آمرزش مى‌كرد، قطعاً خدا را توبه‌پذير و مهربان مى‌يافتند.

4. امّا اين مطلب كه «انتظار شفاعت در قيامت از غير خدا داشتن خروج از اسلام است». نيز، حكايت از نادانى گوينده اين سخن دارد؛ زيرا:

الف) به غير از وهابيون، همۀ مسلمانان بر شفاعت پيامبر(ص) و اولياء در قيامت، به اذن الهى اجماع و اتفاق دارند و حتى محمد بن عبد الوهاب (بنيان‌گذار وهابيون) شفاعت را قبول دارد. او مى‌گويد: «شفاعت براى پيامبر(ص) و ساير انبيا و ملائكه و اوليا و كودكان، از جمله امورى است كه مطابق روايت‌هاى وارده، ثابت است...» ¹. بنابراين، شيخ الاسلام آنها، كافر است(؟!) و طبق اين نظر، همۀ مسلمانان كافرند (آيا فرقه وهابيت واقعاً چنين نظرى دربارۀ مسلمانان دارد؟)