52ب) آيههاى فراوانى در قرآن، بر ثبوت شفاعت دلالت دارند، از جمله:
(B مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاّٰ بِإِذْنِهِ ) (بقره: 255)
كيست كه در نزد او، جز به فرمانش شفاعت كند؟!
(B لاٰ يَمْلِكُونَ الشَّفٰاعَةَ إِلاّٰ مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْداً ) (مريم:87)
آنان هرگز مالك شفاعت نيستند؛ مگر كسى كه نزد خداوند رحمان، عهد و پيمانى گرفته است.
(B يَوْمَئِذٍ لاٰ تَنْفَعُ الشَّفٰاعَةُ إِلاّٰ مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلاً ) (طه:109)
در آن روز، شفاعت (هيچ كس) سودى نمىبخشد، جز كسى كه خداوند رحمان به او اجازه داده، و از گفتار او راضى است.
(B وَ مِنَ اللَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نٰافِلَةً لَكَ عَسىٰ أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقٰاماً مَحْمُوداً ) (اسراء:79)
و پاسى از شب را از خواب برخيز، و قرآن (و نماز) بخوان. اين يك وظيفه اضافى براى توست؛ اميد است پروردگارت تو را به مقامى در خورِ ستايش برساند.
كه مراد از مقام محمود، همان شفاعت در قيامت است.
ج) شيعه و سنى روايتهاى فراوانى از پيامبر(ص) درباره