102ه) حكم از على(ع) نقل مى‌كند كه فرمود:

لَوْلا أَنَّ عُمَر نَهى عَنِ الْمَتْعَةِ مَا زَنَى الاَّ شَقِىٌّ. ¹

اگر عمر از متعه نهى نمى‌كرد، هرگز كسى مرتكب زنا نمى‌شد مگر بدبخت.

4. بنابر آنچه گذشت، متعه به نص قرآن، حلال بوده و تا دوران عمر هم، انجام گرفته است.

به صورت متواتر نقل شده كه عمر گفته است:

مُتْعَتَان كَانَتَا عَلَى عَهْدِ رَسُولِ الله(ص) وَأَنَا أَنهَى عَنْهُمَا وَأُعَاقِبُ عَلَيْهِمَا. ²

دو متعه در زمان پيامبر(ص) [حلال]بود و من از آن دو نهى مى‌كنم و به سبب آن كيفر مى‌دهم.

الف) آيا عمر چنين حقى را داشت كه در مقابل نص قرآن اجتهاد، و حلال خدا را حرام كند؟

ب) حتى بعد از تحريم خليفه دوم نيز، ده‌ها نفر از صحابه و تابعين، قائل به حلّيت متعه بودند. ³

ج) آيا خليفه دوم، دليل قابل قبولى براى اين تحريم