63زيبا بود و قرآن را با حزن مىخواند؛ به گونهاى كه هر كه آن را مىشنيد، ژالۀ اشك مژگانش را خيس مىكرد. 1دوران پيشوايى آن حضرت كه از سال 148 ه .ق.
شروع شد، دوران ويژهاى از نظر مبارزات بود. بنىعباس كه رفته رفته همان رويۀ بنىاميه را در پيش مىگرفتند، خود را مواجه با شورشهاى پى در پى شيعيان مىديدند. از اين رو، فضايى تلخ و آكنده از فشار را بر حضرت تحميل نمودند و سالها حضرت را در زندان انداختند. در يكى از دعاهايى كه در زيارت آن حضرت آمده، اين وضعيت تلخ چنين توصيف شده:
«اَلْمُعذَّبِ فىٖ قَعْرِ السُّجُونِ وَ ظُلَمِ الْمَطٰامِيرِ ذِى السّٰاقِ المَرْضُوضِ بِحَلَقِ القُيُودِ»
بزرگوارى كه در سياهچالهاى زندان و سلولهاى تاريك تحت شكنجه و عذاب بود، كه ساق پايش از فشار حلقههاى كُند و زنجير شكسته و له شد. 2
در نگاهى تاريخى، از مبارزات آن حضرت تجليل برجستهاى شده است:
«... زندگى امام موسى بن جعفر عليه السلام فوقالعاده پرماجرا و شورانگيز است و به نظر، اوج حركت