62ابوابراهيم است. لقبهايش عبارتند از: كاظم، صالح، باب الحوائج، صابر و... كاظم به معناى فرو برندۀ خشم است؛ زيرا آن حضرت دشمنانش را با آن كه بر او ستم روا مىداشتند، هيچگاه نفرين نمىكرد. به گفتۀ ابناثير، مورخ نامى، آن حضرت به كسانى كه به او بدى مىنمودند، خوبى روا مىداشت و اين، رويۀ هميشگى آن حضرت بود... در عراق، آن حضرت به باب الحوائج معروفند؛ زيرا هر كه توسلّى به حضرتش نموده، به حاجت خود رسيده است.
از عبادتهاى شورانگيز آن حضرت، روايات زيادى نقل شده است. از زمزمههاى عاشقانۀ اوست:
«عَظُمَ الذَّنْبُ مِنْ عَبْدِكَ فَلْيَحْسُنِ العَفْوُ مِنْ عِنْدِكَ.»
گناه بندهات بزرگ است، پس بايد نيكو باشد گذشت از طرف تو.
اين امام بزرگوار همچون پدرانش، بر زخمهاى فقرا مرحم بودند. شبانه، زنبيلهاى نقره و طلا، آرد و خرما را خود به دوش گرفته، به دردمندان هديه مىكردند. او كرامت آنان را پاس مىداشت و بىآنكه شناخته شود، نزدشان مىرفت. وقتى هم به ايشان خبر مىرسيد، فردى در تنگناى مالى است، براى او صُرَّه دينارى مىفرستاد.
متوسط هميانهاى حضرت، سيصد دينار و در فراوانى، ضربالمثل بود. صوت حضرت در تلاوت قرآن بسيار