83پشتِپا مىدهند. اين آش سه نوع است: آشِ دوغ، آشِ كشك و آش ترش؛ كه البته يكى از اين سه نوع آش را براى پختن انتخاب مىكنند.» 1در تربتحيدريه: «وقتى خبر خروج زائر خانۀ خدا را از ايران مىفهميدند، روز بعد آشِ رشته درست مىكردند و براى همسايهها مىفرستادند، به اين آش، آشِ پشتِ پا مىگفتند.» 2همانگونه كه در اسناد آمده است، پختنِ آشِ پشتِ پا، در روز سوم، از مهمترين كارهايى است كه خانوادۀ زائر خانه خدا، آن را براى مسافر خود انجام مىدهد. تبرّك اين آش، به خاطرآردى است كه زائر با آن تيمّم كرده است.
اين مراسم در روستاى بهمن از توابع آباده، به شكل جالبى برگزار مىشود: «در اين روستا صبح روز سوم، آردى را كه زائر با آن تيمّم كرده و هنوز دست نخورده است، مىآورند و مقدار يك منِ شاه (معادل شش كيلو) آرد به آن اضافه و سپس آن را خمير مىكنند. آنگاه اقوام زائر در خانۀ او جمع مىشوند و مقدارى عدس، نخود و سبزىهاى خشك از قبيل برگ چغندر، پياز خشكه (پياز را مىكوبند و خشك مىكنند) شِويد خشك و مقدارى ادويه مىآورند، سپس خمير را چانه مىكنند و چانهها را روى تختهاى