62آنها حاضر مىشدند. در خانۀ هر يك از زائران، يكى از اقوام آنها آينه و قرآن را به همراه بشقابى پر از آردِ گندم و ليوانى آب (كه برگ سبزى از درخت در آن بود) ، در يك سينى قرار مىدهد و در منقل كوچكى هم اسپند دود مىكند. زائر از زير قرآن كريم رد مىشود، سپس برمىگردد و داخل بشقاب آرد گندم، قُرْبَۀً الَى الله تيمّم مىكند. وقتى زائر از در حياط بيرون رفت، فردى كه سينى در دست دارد، ليوان آب را پشت سرش مىپاشد.» 1در مباركۀ لنجان نيز: «رسم بود كه افراد خانوادۀ زائر مشهد مقدس، موقع خروج زائر از خانه، يك