168مىگرفت. تاريخ مراجعت زائرين به اقوام و آشنايان اعلام مىگشت و آنان در ساعتى معين به خانۀ زائر مىرفتند تا همراه با خانوادۀ وى، در مراسم پيشباز (استقبال) شركت كنند در اين مراسم نيز چاوش پيشاپيش جمعيت چاوشى مىكرد.نواى گرم چاوش، مردم را به سوى استقبالكنندگان سوق مىداد و مؤمنينى كه بدرقه و پيشباز زائرين خانۀ خدا و عتبات عاليات را ثواب مىدانستند، به جمع استقبالكنندگان مىپيوستند. استقبالكنندگان همراه با زائر به منزل بازمىگشتند و پس از صرف ناهار يا شامى كه به عنوان وليمه تهيه شده بود، مجلس را ترك مىكردند.» 1