91بتشكن بزرگ تاريخ و موّحدانِ همراه او است. قرآن، با معرفى كردن او به عنوان «اسوه»، برائت او و همراهانش را از مشركان و بتپرستان نقل كرده و فاصله و مرز اعتقادى موحّد و مشرك را ترسيم مىنمايد. در پايان آيه نيز چنين آمده است:
پروردگارا! توكّل و توبه و انابت ما به درگاه توست و سرانجام امور هم به تو باز مىگردد، ما را دچار عذاب و آزار كافران مساز و ما را بيامرز.
چه بسا، اگر انسان از سوى دشمنان دين خدا، گرفتار عذاب و شكنجه شود، از دين برگردد و اگر تحت سلطه آنها قرار گيرد، در ديندارى ضعيف شود. اينجاست كه اگر مؤمن، به خدا اعتماد و توكّل كند، او را ياور و پشتيبان خويش خواهد يافت.
اى ذكر جانفزاى تو مفتاح بابها