84بر دوش مى‌كشند؛ فرشتگان مقرّب پروردگار كه مأموران ويژۀ خدا در نظام هستى‌اند و پيوسته به تسبيح و ثنا و ستايش حق مشغول‌اند و در حق مؤمنان، دعا و استغفار مى‌كنند. در اين آيه، كه از زبان آنهاست، براى اهل توبه و پيروان راه خدا، طلب آمرزش و نجات از عذاب جهنّم شده است.

پيش از اين خواسته، دو صفت براى خداوند آمده است:

1. وسعتِ رحمت الهى؛ كه همۀ كائنات را فراگرفته است، شبيه آيۀ ديگرى كه مى‌فرمايد: وَ رَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ (اعراف: 156).

2. علم گسترده و بى‌نهايت خداوند؛ كه شامل هر چيزى است و شبيه آيۀ ديگرى كه مى‌فرمايد: وَسِعَ كُلَّ شَيْءٍ عِلْماً (طه: 98).

فرشتگان حاملان عرش، بيش از ديگران به جبروت و قدرت مطلقۀ پروردگار و علم و رحمت واسعۀ او آگاه‌اند. از اين‌رو، پس از ستايش خداوند به اين دو صفت (وسعت رحمت و علم)، از آستان او مى‌خواهند كه اهل توبه و اهل تقوا را مشمول آمرزش خويش قرار دهد.

توبه، راهى براى بيرون رفتن از بيراهۀ عصيان و