85پنجرهاى گشوده به وادى رحمت پروردگار است. اساس آن هم پشيمانى از گناه و تصميم بر ترك آن و جبران گذشته و پيش گرفتن راه تازه و رو به خداست. ازاينرو، در اين آيه، پس از «توبه»، بىدرنگ موضوع «پيروى از راه خدا» مطرح است كه گويا، بدون حركت در اين مسير نورانى، توبه محقّق نمىشود.
آنكه گناه مىكند، از علم الهى غافل است و نمىداند كه جهان و عالم، محضر خداست و نبايد در محضر خدا گناه كرد.
آن هم كه از رحمت گستردۀ خدا بىخبر است، راه گناه را ادامه مىدهد و فكر مىكند سرنوشتى جز دوزخ ندارد.
امّا توبه، روزنهاى گشوده به آمرزشى از سوى خداست و تا فرصت از دست نرفته، بايد از آن بهره جست.
چند گويى كه به پيرى رسم و توبه كنم
چه كنى گر به جوانى به لحد درمانى!