80
22. حق نعمت خدا
رَبِّ بِمٰا أَنْعَمْتَ عَلَيَّ فَلَنْ أَكُونَ ظَهِيراً لِلْمُجْرِمِينَ (قصص: 17)
پروردگارا! به پاس نعمتى كه بر من عطا كردهاى، هرگز پشتيبان خطاكاران نخواهم بود.
در اين آيه، گرچه خواسته و طلبى وجود ندارد، ولى چون گفتوگو و تعهّد يك بندۀ صالح با خداوند است و با كلمۀ «ربِّ» آغاز شده، در رديف دعاهاى قرآنى آمده است.
اين سخن، از زبان حضرت موسى(ع) است. او از عنايات خاص الهى برخوردار بود. او با تدبير الهى، به دربار فرعون راه يافت و همانجا رشد يافت و جوانى رشيد شد.
روزى حضرت موسى(ع) شاهد درگيرى يك فردى از بنىاسراييل با يك فرد وابسته به فرعون شد. پس در آن صحنه دخالت و از آن مظلوم طرفدارى كرد و چون تحت تعقيب قرار گرفت، فرار كرد و سر