144حرام و موجب شرك مىدانند.
عبادت از نگاه وهابيت عبارت است از:
«من قصد فى مخلوق لجلب منفعه او دفع مضره فقد اتخذه الهاٌ؛ هركس غير خدا را براى جلب منفعت و دفع مفسده قصد كند، او را عبادت كرده است.
محمد ابن عبدالوهاب مىگويد: در صدر اسلام از «اله» قصد دعا، نذر، ذبح، و غير اينها را مىفهميدند، نه معناى خالقيّت، رازقيّت، مدبّر و... از سويى ديگر مىگويد:
«هرعقيده يا گفتار يا عملى كه ثابت شود از جانب شارع مأمورٌ به يا مورد پسند است، همچنين هر چيزى كه نهى يا مذمّت آن از سوى شارع ثابت شود، عبادت به شمار ميآيد.» 1
در كتابهاى وهابيان، به پيروى از بنيانگذار اين مكتب، از دو نوع توحيد نام برده شده است: «توحيد ربوبى» و « توحيد الوهى».
توحيد نخست را به «توحيد