65حيف است فرصت مدينه و مكّه
اينگونه بگذرد.
بعد از مراجعت به وطن،
اندوه و غم سراغ تو مىآيد.
و ياد روزهاى خوشِ اينجا
با آرزو و حسرت طولانى،
مانند راه «عزيزيه» تا «حرم»!
گفتا: كه كند مىگذرد لحظههاى من.
در آرزوى لحظۀ پروازم.
گفتم: با چند ساك پر از سوغات
و جيب تهى از ريال و دلارات،
حق دارى اين چنين بشتابى سوى وطن.
من را بگو كه هيچ خريدى نكردهام!
گفتا: دلم هواى وطن دارد.